Pfffff, mijn brein kraakt. Al een tijdje zweeft mijn pen doelloos boven het eerste velletje van mijn zojuist ontvangen notitieblokje. Ben ik overigens altijd gek op. Eerste blaadjes van schrijfblokken. Was ik als kind al. Nieuwe schriften konden steevast rekenen op een paar bladzijden zorgvuldig geschreven woorden. Maar dat terzijde. Aandacht terug naar mijn hersenen. Ik zit nu al een paar minuten te staren naar een figuur. En moet deze verdelen op zoveel mogelijk manieren in een aantal gelijke vlakken. Ik ben tot nu tot 1 gekomen. En een zenuwinzinking nabij.

Naast me fluistert iemand dat de meeste mensen altijd dezelfde oplossing kiezen. Niet veel verder komen dan drie streepjes door het midden. En niet buiten de kaders denken. Hum, ik buig me weer over mijn blaadje. Kijk naar mijn plaatje, drie streepjes door het midden. En ik maar denken dat ik altijd zo lekker buiten de kaders denk. Met frisse aandacht ga ik aan de slag en komen er toch ineens creatieve oplossingen op papier.

Deze oefening is de opwarmer van een bijeenkomst waar ik te gast ben. Verandering is het thema van de middag. De tekenopdracht een instrument om de deelnemers mentaal warm te maken. En dat lukt. Bij mij in ieder geval. In mijn hoofd gebeurt van alles. Als alleen zo’n simpel figuur op zoveel verschillende manieren in te vullen is. Hoeveel verschillende invalshoeken zijn er dan bij veranderingen, bij nieuwe samenwerkingen, bij andere werkwijzen? Wat maakt het dat de ene mens netjes binnen de kaders drie streepjes zet en het daarbij houdt? Dat de andere deelnemer na een kleine aanwijzing voorzichtig wat streepjes anders zet. En dat weer een ander direct buiten de gebaande wegen met cirkels begint?

Deze mentale oefening laat me in één klap zien waar het om draait. Dat veranderingen alleen kunnen slagen als je ruimte maakt voor elkaar. Dat standpunten die anders zijn dan de jouwe, niet verkeerd zijn. Dat invalshoeken die je zelf niet had gezien, het proberen waard zijn. Dat veranderen op papier gemakkelijker is, dan de weerbarstige werkelijkheid. Dat veranderen alleen werkt als je dit accepteert en je realiseert dat iedere perceptie er één is. Dat sommige mensen eerder in staat zijn een streepje anders te zetten, dan anderen.

Komende week kom ik deze mentale oefening voor de tweede keer tegen. Tijdens een bijeenkomst waarin positief veranderen centraal staat. Ik ben erg benieuwd naar welke creatieve uitspattingen dit zal opleveren. In gedachten zie ik mezelf vast zitten. Glimlachend, fluisterend naar mijn buren. “Wist je dat mensen altijd dezelfde oplossing kiezen? Niet veel verder komen dan drie streepjes door het midden?”

Ze moesten eens weten…IMG_5770.JPG