Hijgend wis ik het zweet van mijn voorhoofd en gooi de deur naar de vergaderzaal open. Ben veel te laat en op een of andere manier is het net of mijn voeten aan de grond kleven tijdens het lopen. Ik kijk de ruimte rond. Hmmm, bont gezelschap vandaag, ha, wat doet mijn buurman nou hier? En waarom staart iedereen me zo aan? Voorzichtig kijk ik naar beneden. Oh my god, ik heb geen kleren aan, geen wonder dat ik het zo koud heb…
Ineens word ik wakker. Pfffff, twintig voor twee, gelukkig was het maar een droom…

En daar gaat het heen… Ineens vraag ik me af of ik de agenda voor het projectgroepoverleg wel heb verstuurd. Twee tellen later probeer ik de juiste woorden voor een presentatie te verzinnen. Bedenk me dat het ook alweer een tijdje geleden is dat ik een blog schreef. Ik draai me om…half drie…zucht…laat los en ga slapen…
Plotseling staat mijn zoon aan mijn bureau, hij vraagt me of ik die formatie-overzichten nog even naar hem toe wil mailen. Huh? Weer schrik ik wakker, vier uur…het schiet al op… Nu ik toch wakker ben vechten een memo over een communicatieroute en de ideeën over klankbordgroepen om aandacht in mijn hoofd…Gaan we weer…streng spreek ik mezelf toe, morgen is er weer een dag, het is niet nodig je nu over dit soort dingen op te winden.

Wat dat toch is, ik heb geen idee. DE ZONDAGNACHT. Op een of andere manier is dat al zo lang ik me kan herinneren een onrustige nacht. Waarin ik problemen probeer op te lossen. Waarin verleden, heden en toekomst elkaar in de meest bizarre samenstellingen en omstandigheden ontmoeten. Waarin ik wakker schrik, omdat muggen in olifanten veranderen.
Ik, die normaal altijd overal mogelijkheden zie, zie ineens apen en beren tegen me samenspannen. Zal het daarom ook zijn dat de maandag niet mijn favoriete dag is?
Eén ding scheelt, het is gelukkig maar één nacht in de week en soms, héél soms, leveren de zondagnachtsessies een heel mooi idee of praktische oplossing! Het is alleen beetje jammer dat ik die tegen de ochtend vaak alweer vergeten ben 😉cropped-img_5768.jpg