Het zijn de kleine dingen. In gedachten komt hij vaak voorbij. Omdat ik veel moet schrijven en dit goed en makkelijk leesbaar moet zijn. Mijn eerste (en laatste) B1* lessen kreeg ik van hem. Soms liet ik vol trots iets aan hem lezen. Ongezouten kreeg ik het terug. Ik droop af, meestal had hij gelijk. Zijn commentaar krikte de leesbaarheid aardig op.

Een paar jaar geleden deelden we een kamer. Hij leidde me rond, stelde me aan iedereen voor. Hij had zo zijn eigen manier van doen, zijn nukken. Maar vooral zijn talent om te schrijven. Zijn commentaar op alles en iedereen was hilarisch, zijn humor ongekend.

Na een reorganisatie zagen we elkaar niet vaak meer. En tijdens zijn ziekte waren het slechts een paar e-mailberichten die we nog met elkaar deelden. Zoals dat zo vaak gebeurt. De tijd, de aandacht, waan van de dag. Zo herkenbaar als je niet meer samen werkt. Contact houden is een vak op zich.

De dood van een collega. Ik vind het moeilijk. Je bent collega’s, brengt tijd met elkaar door. Je hebt niet voor elkaar gekozen. Weet soms meer dan je wil. Maar minder dan nodig is om iemand echt goed te kennen. Afscheid nemen voelt  gek, te intiem. Je dringt binnen in een wereld die je niet kent. Ja, van verhalen of van foto’s. Liever kies ik dan voor een kaart, waarin ik kan opschrijven wat ik de nabestaanden wens.

Van de week was hij er ineens weer. Ik sprak met een collega over iets dat ik had geschreven. Waar hij ongetwijfeld een snedige opmerking over zou plaatsen. Terug in de gang zag ik zijn foto. Onmiskenbaar.
In mijn mailbox staat zijn laatste bericht, aan mij. Nog onbeantwoord.

*B1: We noemen taalniveau B1 eenvoudig Nederlands, omdat bijna iedereen in Nederland teksten op taalniveau B1 begrijpt. Ook mensen met een hogere taalvaardigheid of een hoog opleidingsniveau lezen liever teksten op taalniveau B1. Want teksten op taalniveau B1 lezen snel en gemakkelijk.IMG_5781