Morgen is het 27 mei. Tot mijn schrik kwam ik erachter dat mijn laatste blog dan alweer een maand oud is. Volgende week is mei alweer gepasseerd. Terwijl deze maand voor mijn gevoel nog maar net begon. Waar blijft de tijd?

Bijna vier maanden geleden begon ik aan het ondernemerschap. Mag ik al zeggen dat ik daar tot nu toe geen spijt van heb? Dat ik mezelf gelukkig prijs dat ik deze stap heb genomen? Want ook al is het keihard werken, ik geniet van ieder aspect.

En hard werken is het. Welverdiend vond ik dan ook de minivakantie die ik begin deze maand met (een gedeelte van) mijn gezin genoot. Wát een traktatie om na zoveel maanden continue arbeid er even tussen uit te gaan. Even uit de wereld van dienstverleningsconcepten, complexe formatievragen, agressieprotocollen et cetera.

Eenmaal in ontspannen toestand merk ik dat ik altijd wat meer ruimte krijg om mijn dagelijks leven te beschouwen. Deze vakantie kwam ik tot de conclusie dat ik, door mijn vaste dienstverband op te geven, een hele forse stap naar mezelf heb gezet. Ik heb mijn hart laten spreken en gekozen voor het onzekere pad. Iedere stap die ik zet, verantwoord ik zelf en komt volledig op mijn conto. Meer dan ooit ben ik afhankelijk van mezelf en mijn eigen capaciteiten. En daar ben ik best trots op.

Maar, ik ben me er ook meer dan ooit van bewust dat ik goed voor mezelf moet zorgen. Ik ben mijn enige medewerker, en daar moet ik zuinig op zijn. 0% ziekteverzuim? Ja graag!
De uitdaging zit voor mij niet in bewegen of gezond eten. Ik loop om de dag hard en fiets, weliswaar op mijn e-bike*, regelmatig op en neer naar Groningen, waar ik op dit moment een aantal projecten doe. Vette happen laat ik in principe staan en ik eet gevarieerd en gezond.

Mijn valkuil zit ergens anders. Ik vind het lastig om de rem af en toe eens op mezelf te zetten. Om niet nog éven af te maken waar ik mee bezig ben. Of nog éven iets te doen, om te zorgen dat een ander weer verder kan. Het is de aard van het beestje. Positief, want zonder mopperen verzet ik bergen met werk. Soms ook lastig, want er zijn nog zoveel andere fijne en leuke dingen in het leven en die verdienen ook aandacht.

Vroeger, leerde ik van een leraar om stopbordjes in mijn spreekbeurten te tekenen. Vandaag op de fiets moest ik daar ineens aan denken. Misschien moet ik ze, denkbeeldig maar weer introduceren. Gewoon af en toe eens pas op de plaats. Zodat het beschouwen niet alleen meer voorbehouden is aan vakanties. En zodat mijn enige medewerker nog een tijdje mee kan 😉

* onlangs ben ik, ondanks mijn eigen scepsis, gezwicht voor een e-bike. “Gerechtvaardigd” omdat deze me sneller van A naar B brengt dan een gewone fiets. Nu ben ík degene die met windkracht 6 rustig trappend de andere fietser inhaalt 🙂IMG_5791.JPG